Bóg miłosierny kocha i przebacza.
Wprowadzenie do liturgii
Bóg powołuje ludzi, by nieśli Jego miłość światu. Ofiara, którą składamy, ma być wyrazem naszego zaufania do Boga, znakiem ukochania prawdy o Bogu, który jest miłosierny i przebaczający. Przez nią Bóg nas uświęca, a my idąc w życie niesiemy ludziom najwyższe wartości dobra i życzliwy stosunek do wszystkich.
Akt pokuty
Miłość nasza podobna do chmur na świtaniu i do rosy, która prędko znika. Nim złożymy naszą dzisiejsza ofiarę, przeprośmy Boga za słabość naszej miłości wobec Niego i ludzi, aby dostąpić przebaczenia i szczerze wyrazić, że pragniemy kochać Go całym sercem.
- Panie, który zasiadałeś do stołu z celnikami i grzesznikami, zmiłuj się nad nami.
- Chryste, który pragniesz raczej miłosierdzia niż ofiary, zmiłuj się nad nami.
- Panie, który nie przyszedłeś powołać sprawiedliwych, a grzeszników, zmiłuj się nad nami.
Wprowadzenie do liturgii słowa
W Starym Testamencie często bardziej ceniono składanie ofiar niż miłosierdzie i miłość. Bóg upominał swój naród przez proroków – tak jak usłyszymy to z Księgi Proroka Ozeasza. Chrystus potwierdził nawoływania proroków, gdy okazywał miłosierdzie i powoływał grzeszników, a nie przywiązanych do zewnętrznej pobożności faryzeuszów. Powołał On celnika Mateusza, jak niegdyś powołał Abrahama, który zaufał Bogu i przez swą wiarę został usprawiedliwiony oraz stał się ojcem wszystkich wierzących.
źródło strony: liturgia.wiara.pl
