Obowiązek upominania.
Wprowadzenie do liturgii
Zgromadziliśmy się, by święcić radosną Paschę niedzielną. Pośród nas obecny jest Pan, który przyrzekł swoją obecność tam gdzie zbierają się ludzie, by wielbić Boga i zanosić do Niego swoją modlitwę. I my, zgromadzeni w tej świątyni, świadomi obecności Chrystusa mamy słuchać Jego upomnień, by upominając innych wskazywać bliźnim właściwą drogę, która wiedzie na wieczną Paschę w świątyni nieba.
Jesteśmy pyszni, nie znosimy, gdy ktoś nas upomina, zwraca uwagę, chce nas pouczać. Świadomi swych grzechów, stańmy przed Bogiem w pokorze, by przyjąć Jego słowo, które poucza i niesie nam życie wieczne.
Wprowadzenie do liturgii słowa
Szczególnym uczynkiem miłości wobec bliźnich jest upomnienie braterskie. Chrystus wzywa swych wyznawców, by upominali błądzących i ten obowiązek zlecił Kościołowi. Prorocy Starego Testamentu upominali swój naród, broniąc prawdziwego kultu i wierności Jedynemu Bogu. My także mamy upominać innych, ale z miłością i życzliwością, a ci, którzy nas upominają, wyświadczają nam wielką przysługę.
źródło strony: liturgia.wiara.pl
