Duszpasterze parafii

ks. Stefan Kozioł (1947-2020) administrator, proboszcz

ŚP. KSIĄDZ STEFAN KOZIOŁ urodził się 24 sierpnia 1947 roku w Dąbrówce Wielkiej, w religijnej i  przykładnej rodzinie Wiktora, który pracował w kopalni „Andaluzja” i Gertrudy z domu Stanik. Miał młodszą siostrę Krystynę. Ochrzczony został tydzień po urodzeniu, 31 sierpnia 1947 w kościele parafialnym Matki Bożej Wspomożenia Wiernych w Dąbrówce Wielkiej. Tam też przystąpił do sakramentu bierzmowania 14 maja 1961 roku.
Po ukończeniu szkoły podstawowej w Dąbrówce Wielkiej został przyjęty do Niższego Seminarium Duchownego im. Św. Jacka w Katowicach, gdzie uczęszczał przez rok, do czasu jego rozwiązaniu przez władze. Następnie kontynuował naukę w Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Matejki w Siemianowicach Śl. Prawie codziennie uczestniczył we Mszy świętej, choć nie był ministrantem; brał udział w nabożeństwach i pielgrzymkach. Czytał dużo lektur i prasy katolickiej. Należał do harcerstwa. Był cichy, skromny i opanowany. Od dzieciństwa myślał o służbie kapłańskiej – chciał pracować dla Kościoła.
Bezpośrednio po maturze zgłosił się do Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Wykazywał się sumiennością, punktualnością, spokojem, rzeczowością i powagą. Chętnie pomagał w parafii. Jako alumn odbył dwuletnią służbę wojskową w Bartoszycach. Interesował się tematyką soborową i ekumenizmem. W seminarium był kierownikiem grupy ekumenicznej. Pracę dyplomową zatytułowaną „Teoria dialogu w świetle dokumentów soborowych” napisał pod kierunkiem ks. dr. J. Liszki. Święcenia diakonatu otrzymał 19 lutego 1972 roku w Krakowie, a święcenia prezbiteratu przyjął 30 marca 1972 w katowickiej katedrze Chrystusa Króla z rąk bp Herberta Bednorza.
Jako neoprezbiter rozpoczął pracę duszpasterską zastępstwami wakacyjnymi w rodzinnej parafii w Dąbrówce Wielkiej oraz w Żorach. Pierwszą placówką wikariuszowską ks. Stefana była parafia św. Józefa w Mysłowicach – Krasowach. Już na początku pracy kapłańskiej przeżywał kryzys i wyjechał nad morze. Po powrocie został przyjęty przez ks. Szkatułę, proboszcza w Urbanowicach. W czasie pobytu w parafii w Urbanowicach prowadził katechizację młodzieży. Pracował także w Księgarni św. Jacka. Po rocznej próbie został posłany jako wikariusz do parafii Chrystusa Króla w Lędzinach – Hołdunowie (1973-1976). Następnie został skierowany jako wikariusz do parafii św. Jerzego w Mszanie, jednak po miesiącu zastąpił chorego wikariusza w sąsiedniej parafii Matki Bożej Różańcowej w Moszczenicy (1976). Kolejnymi placówkami duszpasterskimi ks. Stefana były parafie: św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Rybniku – Chwałowicach (1976-1979), św. Józefa w Rudzie Śl. (1979-1982), Najświętszego Serca Pana Jezusa w Pszowie – Krzyżkowicach (1982-1985), Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rudzie Śl. – Bykowinie (1985-1990), św. Antoniego z Padwy w Katowicach – Dąbrówce Małej (1990-1991). Za zgodą arcybiskupa katowickiego brał udział w konwiwencji kapłanów wspólnot neokatechumenalnych w Rzymie w grudniu 1985 roku.
Pracę proboszczowską napisał pod kierunkiem bp. Józefa Kurpasa na temat: „Tygodnie kultury chrześcijańskiej środkiem ożywienia parafii”. Został mianowany administratorem, a od roku 2000 proboszczem parafii Męczeństwa św. Jana Chrzciciela w Grzawie. Był katechetą w szkole podstawowej i w gimnazjum w Miedźnej. Był ojcem duchownym kapłanów i duszpasterzem rodzin dekanatu Miedźna. W 2012 roku przeszedł na emeryturę.
Zmarł w godzinach porannych 4 października 2020 w szpitalu w Piekarach Śląskich, w 74 roku życia i w 49 roku kapłaństwa. Jego pogrzeb odbył się 8 października 2020 r. w Parafii w Grzawie. Ceremoniom pogrzebowym przewodniczył bp Marek Szkudło.

 


Klocek Tadeusz (1926-1993), rektor kościoła w Grzawie

Urodził się 27 listopada 1926 w Kończycach Małych na Śląsku Cieszyńskim jako drugi syn Adolfa i Agnieszki z d. Bijok. Ojciec służył zawodowo w Wojsku Polskim – w stopniu starszego sierżanta – jako kapelmistrz orkiestry pułkowej. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Kończycach Małych, do gimnazjum zaś we Frysztacie (na Śląsku Zaolziańskim ), a następnie do II Państwowego Liceum Koedukacyjnego o profilu matematyczno-przyrodniczym w Cieszynie. Egzamin dojrzałości zdał 11 czerwca 1947 w Cieszynie. 23 czerwca 1947 zgłosił się do Wyższego Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie. Święcenia kapłańskie przyjął 22 czerwca 1952 z rąk bpa J. Bieńka w kościele Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach.

Pierwsze kroki w służbie kapłańskiej skierował do Kończyc Małych, gdzie zastępował w charakterze wikariusza – substytuta proboszcza, ks. Jerzego Marekwicę. W sierpniu 1952 roku pełnił obowiązki tymczasowego wikariusza w Orzeszu. Po zastępstwach wakacyjnych udał się 7 września 1952 do Instytutu dla Księży w Katowicach-Załężu. W niedziele i święta w roku akademickim 1952-1953 pomagał w lokalii pw. św. Jacka w Ochojcu, a w dni powszednie w Chorzowie. Kuria diecezjalna w Katowicach w 1953 roku przydzieliła mu zastępstwa wakacyjne kolejno w parafii św. Jadwigi w Chorzowie, Ochojcu, Bobrownikach Śląskich i Radoszowach. W sierpniu 1953 roku brał udział w Kursie Duszpasterstwa Głuchoniemych w Katowicach. Od 1 września 1953 pracował jako wikariusz współpracownik w parafii NSPJ w Koszęcinie. Ks. Klocek prowadził również lekcje nauki religii w Lublińcu dla dzieci głuchoniemych.

W maju 1954 roku został wikariuszem parafii św. Mikołaja w Lublińcu, ale już we wrześniu t.r. skierowano go do parafii św. Mikołaja w Bielsku (obecnie diecezja bielsko-żywiecka). Organizował wtedy nabożeństwa dla głuchoniemych w I niedzielę miesiąca, brał udział w konferencji w Zakopanem, w czasie której ujednolicono system migów religijnych dla głuchoniemych, a jesienią 1956 roku przeprowadził „pierwsze w Polsce rekolekcje zamknięte dla głuchoniemych”.

Kolejny dekret, z 13 sierpnia 1956, kierował ks. Klocka do parafii św. Ap. Piotra i Pawła w Skoczowie (obecnie diecezja bielsko-żywiecka). Katechizował w Zasadniczej Szkole Metalowej i Technikum Budowlanym w Międzyświeciu. Poza zajęciami katechetycznymi pomagał w duszpasterstwie parafialnym i specjalnym (głuchoniemi i upośledzeni). We wrześniu 1958 roku znalazł się w parafii św. Ap. Piotra i Pawła w Świętochłowicach. Chętnie służył pomocą parafiom sąsiednim, zwłaszcza w duszpasterstwie głuchoniemych. W czasie pobytu w Świętochłowicach przystąpił do egzaminu proboszczowskiego przedstawiając pracę pt. Duszpasterstwa głuchoniemych na Śląsku Cieszyńskim. W latach 1961-1966 ks. Klocek był wikariuszem w parafii św. Cyryla i Metodego w Knurowie, gdzie pracował u boku proboszcza, ks. Bernarda Czakańskiego.

19 kwietnia 1966 został ustanowiony administratorem parafii św. Marcina w Międzyrzeczu Górnym, w dekanacie bielskim. Dekret proboszcza przyjął 31 stycznia 1972. Od 15 sierpnia 1979 przebywał w Grzawie, gdzie był rektorem lokalii pw. Ścięcia św. Jana Chrzciciela. Mieszkał gościnnie na probostwie w Miedźnej. W 1991 roku przeszedł na emeryturę. Zamieszkał na ojcowiźnie w Kończycach Małych przy ul. Zagrodowej 33. Zmarł 31 maja. Eksportacja odbyła się w sobotę 5 czerwca 1993 w Kończycach Małych w obecności bpa Janusza Zimniaka, sufragana diecezji bielsko-żywieckiej.

Ks. Klocek od 1982 roku był członkiem Rady Kapłańskiej Diecezji Katowickiej. Do 1971 roku brał udział w redagowaniu Kalendarza Liturgicznego Diecezji Katowickiej (Ordo). Był zainteresowany zmianami w liturgii, zwłaszcza po Soborze Watykańskim II. Podjął studia liturgiczne na kursie licencjackim w Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie. W latach 1959-1965 organizował wyprawy rowerowe i kajakowe oraz obozy wędrowne dla młodzieży świętochłowickiej, knurowskiej i pszowskiej. Uczestniczył w Pierwszym Ogólnopolskim Obozie Młodzieżowym (1 – 8 lipca 1962). Pasjonował się również astronomią. Miał własne obserwatorium w Międzyrzeczu. Tutaj również przez cztery lata uczęszczał na kurs rolniczy, po którym otrzymał dyplom mistrza w zawodzie ogrodnik – warzywnik i rolnik.

Print Friendly, PDF & Email